VEFASIZMIYIZ

Bu satırları okuyan herkesin, her sözcüğün altında kendisinden bir parça bulacağına inanıyorum. Çünkü bugünkü konumuz: Vefa…

Hani halk arasında sıkça söylenir ya; Vefa sadece İstanbul’da bir semt değildir. Aslında vefa, bir insanın yüreğinde taşıdığı en kıymetli duygulardan biridir. Hayatımız boyunca insanlara yaptığımız, yapmamız gerektiğine inandığımız iyiliklerin karşılığını göremediğimizde, derin bir vefasızlık duygusuyla karşı karşıya kalırız. İşte o an, içten içe çökeriz; üzüntü büyür, kırgınlık sessizce yerleşir kalbimize.

Bazen kendi kendimize sorarız: “Acaba gerçekten bu kadar vefalı olmak zorunda mıydık? Kendimizden önce başkalarını düşünmek doğru muydu? Yapmalı mıydık, yoksa yapmamalı mıydık?” Yıllar geçer ama bu sorular zihnimizin bir köşesinde dönüp durur. Ne var ki çoğu zaman artık çok geçtir; yaşanmışlıklar geride kalmış, duygular içimize gömülmüştür.

Bir şey yaparken, o an karşılık beklemeden yaparız. Çünkü insan olmak bunu gerektirir. Ama öyle zamanlar gelir ki, insanın kalbi de bir karşılık arar. “Benim de şimdi bir desteğe ihtiyacım var,” der içinden. “Güzel bir söz, küçük bir dokunuş, bir hatırlanma…” İşte tam o noktada, beklenti kaçınılmaz olur.

Bu beklenti; eşimizden, çocuğumuzdan, komşumuzdan, dostumuzdan ya da hayatımıza bir şekilde dokunan herhangi bir insandan olabilir. Çünkü insan, en çok en yakınından bir şey bekler. Bazen küçücük bir söz bile yeter aslında. Ama o küçücük şey gelmediğinde, yerini büyük bir hayal kırıklığı alır.

Hepimiz hayatımızın bir döneminde bunu yaşamışızdır. Ve buna rağmen, yine de insanlara yardım etmekten geri durmayız. Hatta çoğu zaman kendimizi yorar, zorlar, hatta parçalarız. Belki de “maalesef” demek yerine bunun insan olmanın bir parçası olduğunu kabul etmek gerekir. Çünkü iyilik, aslında olması gereken en doğal şeydir.

Ama bazen öyle anlar yaşarız ki, içimizden “Artık yapmasam mı?” diye geçirmekten kendimizi alamayız. İşte bu, kalbin yorulduğu andır. Vefanın sorgulanmaya başladığı, duyguların sessizce geri çekildiği o ince çizgidir.

Yine de hayat sadece vefasızlıktan ibaret değildir. Elbette karşımıza güzellikler de çıkar, yaptıklarımızın karşılığını aldığımız anlar da olur. Fakat ne yazık ki, çoğu zaman en çok beklediğimiz kişilerden, en çok ihtiyaç duyduğumuz anda istediğimiz desteği bulamayız. Hatta bazen destek görememeyi bir kenara bırakır, “Yeter ki köstek olmasınlar” diyecek noktaya geliriz.

Oysa vefa, eklenmesi gereken bir değerdir hayata. Eksildiğinde derin bir boşluk bırakır. Ve insan için, vefasızlığı kabullenmek, onu içine sindirmek… belki de en zor sınavlardan biridir.

asicieminebetul@gmail.com