Eski Refleksler, Yeni Gerçekler: İstanbul Barosu Seçimi ve "Eskiye Dönüş" Yanılsaması

İstanbul Barosu seçimleri neticesinde eski başkan Ümit Kocasakal yeniden başkanlık koltuğuna oturdu. Seçim zaferinin ardından kameraların karşısına geçen Sayın Başkan, yaptığı konuşmada baronun "eski sistemine geri döndüğünü" müjdelerken, bir yandan da özgürlüklerden ve hukukun üstünlüğünden dem vurmayı ihmal etmedi. Ancak sergilenen bu profil, bir meslek örgütü başkanından ziyade devleti kendi mülkü sanan, adeta devletin yegâne hamisi ve başkanı edasıyla konuşan bir anlayışın tezahürüydü.

Kürsüde harcanan yüksek nefes eforu ve kurulan süslü cümleler, "eski haline dönen" o baronun geçmiş pratikleriyle çok sert bir biçimde çelişmektedir. Herkesin başkanı olacağını iddia eden Sayın Başkana sormak gerekir: Görevde olduğunuz dönemlerde meslektaşlarınızı inançları, kılık kıyafetleri ve siyasi görüşleri nedeniyle ötekileştiren, meslek ahlakına ve hukukun kapsayıcılığına mugayir tavırlar sergileyen siz değil miydiniz? Dün sergilenen bu dışlayıcı tutum ile bugün dile getirilen "özgürlük" ve "hukukun üstünlüğü" vaatleri arasındaki ikircikli tablo, kamuoyunun ve meslektaşlarınızın halkın iradesine saygı duyulacağına dair derin endişeler taşımasına zemin hazırlamaktadır.

Sayın Başkan, hatırlatmak gerekir ki hafızalar tazedir ve geçmiş karnenizdeki notlar hâlâ silinmemiştir: Üniversite kapılarında kurulan ikna odaları, kapılardan gerisin geriye döndürülen başörtülü kız öğrencilerin maruz kaldığı psikolojik baskı ve dışlayıcı tavırlar o karnede açıkça yazılıdır. İtiraz etme zahmetinde dahi bulunmadığınız; TBMM genel kurulundan adeta kovulmak suretiyle bir kadına, milli iradeye ve onu seçen milyonlara yöneltilen o nobran şiddet notu da yerli yerinde durmaktadır. Haksız ve hukuksuz biçimde kapısına kilit vurulmak istenen, iradesi yok sayılan siyasi partilerin ve vesayet eliyle gasp edilen hakların vebali ortadayken; lütfen "hukuk" ve "özgürlük" gibi kavramları böylesine cömertçe harcamadan önce bir vicdan ve samimiyet tasarrufuna gidin.

Dün o kapılarda haksızlığa ve şiddete maruz kalan, en temel insan haklarından mahrum bırakılmak istenen o dönemin gençleri ve çocukları, bugün milletin teveccühü ve liyakatiyle vali, bakan yardımcısı, bürokrat ve hukukçu oldu. Biraz müsaade edin de hukukun, adaletin ve insan onurunun hakkını tastamam teslim edecek olan; bedel ödemiş bu müstesna insanlar o cümleleri kursun.

Kürsü şehvetine kapılarak Anayasa'yı ve devletin üniter yapısını koruma misyonunu tekeline almaya çalışan bu motivasyon temelsizdir. Bu devletin ve anayasal düzenin meşruiyet kaynağı da yegâne sahibi de halktır, aziz millettir. İstanbul Barosu, nihayetinde avukatların mesleki hak ve çıkarlarını temsil etmekle mükellef bir sivil toplum teşekkülüdür; kendisini seçilmiş milli iradenin ve halkın üzerinde konumlandırabilecek bir vesayet makamı değildir.

Geçmişten bugüne demokratikleşme, insan hak ve hürriyetlerinin önündeki engellerin kaldırılması hususunda bu ülkede pek çok şey değişti. Bir meslek örgütü başkanının kürsüye çıkıp kendisini dev aynasında görerek halka ve halk iradesine nizam vermeye kalkıştığı devirler çoktan geride kalmıştır.

Unutulmamalıdır ki İstanbul Barosu tarihsel bir kurum olabilir; ancak meşruiyetini halktan almayan hiçbir yapı mutlak değildir. Milletin iradesi ve hukuki düzenlemeler, tekelci zihniyetlere karşı alternatiflerin önünü açacak kudrettedir. Türkiye artık vesayet alışkanlıklarıyla yönetilen "Eski Türkiye" değildir; eskinin kodlarıyla bugüne yön vermeye çalışanların da bu gerçeğe uyanmasının vakti gelmiştir. Günaydın.